Gedicht van Hsia Yu
Vertaling en toelichting Silvia Marijnissen
geen van hen spreekt
op de ronddraaiende brandweerauto
vol zorgen van ver
wil ik plotseling op dat moment
dat ze allemaal sterven
niet opgroeien
niet uitgroeien tot identieke postzegels
die iemand dan in een onbestemde nacht
hardhandig zal verscheuren
waarna ze harige randjes krijgen
waarna ze geheel gekarteld worden
小孩 (一)
他們都不說話
在旋轉救火車上
充滿遠方的心事
我突然願意 此刻
他們都死去
不要長大
不要成一模一樣的郵票
於是在模糊的夜裡
有人就將他們用力撕開
就有著毛毛的邊
就全呈鋸齒狀的
Hsia Yu (Taiwan, 1956 – ) doorspekt haar werk met eigenzinnige beeldspraak en onverwachte wendingen, die een zekere speelsheid brengen in al haar bundels. Centraal staat het moderne leven in al zijn facetten. Daarbij maakt ze dankbaar gebruik van de zintuiglijke mogelijkheden die haar worden geboden door haar drie grote passies: moderne muziek, dans en film (ze studeerde film en toneel aan de Nationale Kunstacademie van Taiwan, en schrijft popsongs en filmscenario’s).
Vaak speelt ze in haar poëzie met clichés over het leven, en met name over vrouwen en mannen en hun interactie. Ze vervormt die clichés, holt ze uit, keert ze binnenste buiten, zoals ook in bovenstaand gedicht over ‘het kind’, dat tot haar vroege werk behoort. In de loop van haar schrijfcarrière is Hsia Yu zich steeds meer op de taal zelf gaan richten, waarbij ze de mogelijkheden van de taal steeds verder oprekt en de lezer veel interpretatiemogelijkheden geeft.
