Gedicht van Shang Ch’in
Vertaling Silvia Marijnissen
Vannacht waren de straatlantaarns in de wijk waar ik woon weer precies om middernacht uitgegaan.
Terwijl ik mijn sleutels opviste, richtte de vriendelijke taxichauffeur bij het keren zijn koplampen recht op mijn rug, genadeloos tekenden de sterke stralen het gitzwarte silhouet van een man van middelbare leeftijd op de ijzeren deur, totdat ik de juiste sleutel uit de bos had gepakt en hem recht in mijn hart had gestoken; pas daarna reed de vriendelijke taxichauffeur weg.
Ik draaide de sleutel in mijn hart toen met een klik om en trok het ingenieuze metaal er meteen weer uit, duwde tegen de deur en liep resoluut naar binnen. Al snel was ik aan het donker gewend.
商禽
電鎖
這晚，我住的那一帶的路燈又準時在午夜停電了。
當我在掏鑰匙得時候，好心的計程車司機趁倒車之便把車頭對準我的身後， 強烈的燈
光將一個中年人濃黑的身影毫不留情的投射在鐵門上， 直到我從一串鑰匙中選出正確
的那一支對準我心臟的部位插進去， 好心的計程車司機才把車開走。
我也才終於將插進我心臟中的鑰匙輕輕的轉動了一下「喀」，隨即把這段靈巧的金屬
從心中拔出來順勢一推斷然的走了進去。
沒多久我便習慣了其中的黑暗。
De dichter Shang Ch’in (Sichuan 1930-Taipei 2010) is in zijn poëzie erg begaan met de mens, dat wil zeggen: de gevangen mens achter slot en grendel van eigen lichaam, geest en leefomgeving. In de wereld van ‘het door mensenhand geschapen zonlicht’, waar rationaliteit, beheersing en overheersing de dienst uitmaken, zondert hij zich af in nacht, schaduw en duisternis. Alleen buiten het licht, buiten de rede, buiten de georganiseerde samenleving, vinden dromen en verbeelding hun weg, bevriezen taferelen voor een enkele seconde, en geven zo een stem aan wat in de marges van het bestaan gedrongen is.
