door Thijs van Litsenburg
Joëlle en ik zitten bibberend en bevend in ons tentje, ergens in Turkije op een berg van zo’n 2.000 meter hoogte. De Georgische grens is vlakbij en het meer van Çildir ligt op een steenworp afstand onder ons. De weersomstandigheden zijn binnen luttele minuten omgeslagen van standje vredig naar standje bruut geweld. Het lijkt alsof er honderd fotografen om ons tentje staan om ons vast te leggen op de gevoelige plaat, zoveel flitsen zien we. De klappen onweer zijn ongenaakbaar hard. Het regent dat het giet en we zijn doodsbang. Bomen bestaan hier niet en we staan op een vrij open vlakte. We zijn geen experts, maar van onze moeders hebben we geleerd dat kamperen op een kale berg met onweer niet slim is. We kunnen geen kant op. We houden elkaar vast en proberen zo stil mogelijk te blijven zitten op de isolerende matjes. Die zijn van niet-echt-geleidend materiaal, lijkt ons. Mocht de bliksem inslaan, dan zijn we zo wellicht nog het veiligst, beredeneren we logisch. Het enige dat we kunnen doen, is wachten. Er gaat een half uur voorbij. Daarna gaat de storm gelukkig liggen. We komen met de schrik vrij. Het is één van de (gelukkig schaarse) momenten waarop we onszelf afvragen waarom we in hemelsnaam op een tandem naar China willen fietsen.
Het moet zo’n twee jaar geleden zijn geweest. Ik ben op fietsvakantie in Japan als ik tegen mijn vriendin Joëlle zeg dat ik graag een keer samen op fietsreis ga. Tot op heden ben ik altijd alleen gegaan. Naar Athene. Naar Boedapest. Een rondje in Italië. En een flink rondje door Japan. Weken, soms maanden alleen op de fiets de wereld verkennen. Het is een geweldige manier van reizen. Joëlle is een avonturier, dus haar antwoord luidt al snel “ja, dat doen we”. Ze wil alleen niet de hele reis achter mij aan fietsen. Zo ontstaat het idee om op een tandem te gaan. Als bestemming kiezen we China, omdat dat voor ons gevoel ‘de andere kant van de wereld’ is.
Op 1 april 2025 beginnen we aan onze reis. We zijn inmiddels bijna 10.000 kilometer, 15 landen en een half jaar verder en Joëlle en ik zijn heelhuids met tandem en al in China gearriveerd. We hebben onderweg ontelbaar fietsenmakers bezocht. Een terugkerend fenomeen tijdens mijn fietsreizen, aangezien ik altijd met tweedehands materiaal op pad ga. We hebben een inspirerende hoeveelheid gastvrijheid mogen ontvangen. Hoe verder je wegrijdt uit Europa, hoe minder de mensen hebben, maar hoe meer ze met je willen delen. We hebben onnoemelijk veel bergen beklommen. Het is -2 graden Celsius geweest, maar het kwik heeft ook de 40+ graden aangetikt. We hebben genoten van alle memorabele omgevingen, de schitterende natuur en de vele liedjes die we hebben gezongen op de tandem. We hebben er geregeld ook doorheen gezeten en onszelf afgevraagd waarom we de volgende dag nog een meter verder zouden fietsen. Het is een erg bijzondere reis geweest en China is een land dat ons op veel vlakken verbaast. De luxe, het heerlijke eten, de technologische voorspoed en de bizarre infrastructuur maken van China een geweldig land om doorheen te reizen. Op dit moment is het vooral onze bestemming, maar we komen hier zeker nog eens terug zonder fiets om ons opnieuw en dieper onder te dompelen in de Chinese cultuur. Nu verlangen we weer naar ons huis, omdat dat niet op een berg staat en onweer er relatief ongevaarlijk is.
