Door Elsbeth van Paridon
Vergeet de winterslaap. Dit winterseizoen, dat afgelopen november van start ging, draaien de Chinese pistes 24/7, worden sommige gondels gesponsord door Douyin (de Chinese versie van TikTok) en gaat de echte competitie niet om het klassement–maar om de socials.
Het skiseizoen 2025-26 is hier in het Middenrijk in volle gang–en dan bedoelen we ook echt “vol.” Niet “gezellig haardvuur en warme chocolademelk”-vol. Maar meer van: “acht uur ’s ochtends in de rij voor de gondel, middernachtelijke slaloms onder de schijnwerpers en een verontrustend aantal mensen in neon die radslagen van sprongen maken”-vol.
En ja, de schildpadden zijn terug.
Voor de niet-ingewijden: de ‘schildpaddenpof’– een pluchen, valverzachtend accessoire gedragen door beginners (en eerlijk gezegd ook door profs die iets goeds herkennen als ze erop zitten) is de onofficiële mascotte van China’s skiboom geworden. Je ziet ze overal: waggelend over de blauwe pistes, fotobomberend bij influencershoots, af en toe de lift in gesleept door wanhopige vrienden.
Maar dit seizoen hebben de schildpadden gezelschap gekregen. Welkom bij winter, Chinese stijl—waar de pistes letterlijk verlicht zijn, en de camera’s altijd draaien.
De Koude Rush, Nu Met Nog Meer Rush
Van de schilderachtige toppen van de Altay-regio in Xinjiang Uygur Autonome Regio, bekend als een van de geboorteplaatsen van het skiën, tot aan de pistes van Chongli in de provincie Hebei, een van de hoofdlocaties van de Olympische Winterspelen van 2022 in Beijing: Skiën is getransformeerd van een nichestreven voor de elite tot een volwaardige culturele beweging.
In 2015, toen Beijing de Olympische kandidatuur voor 2022 won, deed China een belofte die bijna absurd klonk: 300 miljoen mensen aan de ijs- en sneeuwsport krijgen tegen… 2022. Sceptici haalden hun schouders op. De infrastructuur bestond niet. Skiën was een nichehobby voor de superrijken en de incidentele expat.
Toen ging het land een complete winterindustrie uit de grond stampen–654 ijsbanen, 803 skigebieden, hogesnelheidslijnen naar bergen die tien jaar geleden nog amper wegen hadden. Tegen de tijd dat de Olympische vlam ontstoken werd in het Bird’s Nest nationale stadion, hadden 346 miljoen mensen aan wintersport gedaan. De belofte werd niet alleen waargemaakt. Die werd aan gruzelementen geslagen.
Vandaag de dag telt het land 748 skigebieden, waaronder 66 overdekte centra, volgens het 2024-25 China Ski Industry White Paper dat eind augustus 2025 verscheen.
Kortom, sinds de Spelen heeft de sport steeds meer sensatiezoekers en trendsetters aangetrokken. Maar dit seizoen voelt anders. Dit seizoen is de sport écht “aangekomen.” Geloof me, wie ziet, gelooft.
Op lifestyle-bijbel en e-commerce app Xiaohongshu (of RedNote) had de hashtag “skiwear” op 12 februari bijna twee miljoen posts verzameld. Op Douyin zijn de cijfers bijna te gênant om te noemen—laten we het erop houden dat als je elke skivideo die deze winter geüpload is achter elkaar zou leggen, je tot aan de maan komt. Twee keer. Oké, we overdrijven, maar je snapt het punt—knipoog.
Voor veel jonge Chinese skiërs zijn stijl en branie net zo belangrijk geworden als het beheersen van de kunst van het perfecte sneeuwsnijden. Laat ik het anders zeggen: belangrijker. Want wat heeft het voor zin om te shredden als je volgers het niet zien?
Elsbeth in ski outfit
De Infrastructuur van Verlangen
Aan de slag gaan op de latten als inwoner van de hoofdstad, inclusief ondergetekende, is bijna gênant makkelijk. De pistes wachten op je, op een boogscheut en een uurtje met de hogesnelheidstrein van Beijing naar bijvoorbeeld Chongli.
Leuk feitje: in 2025, terwijl je naar je skigeluk suisde, verraadden de treinomroepen hoe gecommercialiseerd dit hele fenomeen al was geworden, met de mededeling: “Welkom bij de Xiaohongshu-skijlijn! Volgend station: Chongli.”
Ja, de Xiaohongshu-skijlijn. Met QR-codes op elke rugleuning die linken naar live skicams en #skiwear-uitdagingen. De gondels in grote skigebieden pronken dit snijderseizoen 2025-26 met Douyin-branding, en sommige hebben zelfs ingebouwde ringverlichting voor die perfecte selfie in de lucht.
De boodschap is onmiskenbaar: je gaat niet zomaar skiën. Je gaat “content farmen.”
En de logistiek om dat te doen is bijna beledigend soepel–deze auteur kan het weten. Sta me toe een recente, spontane dagtrip te beschrijven:
Om 7.30 uur ’s ochtends stap je op de hogesnelheidstrein vanaf Beijing Noord (een tweedeklas kaartje: ongeveer 13 euro). Om 9.00 uur stap je uit in Taizicheng, provincie Hebei, een speciaal gebouwd skidorp dat 10 jaar geleden letterlijk nog niet bestond. In het station, enorm, verwarmd en gonzend van de licht-urgente spanning van mensen die plekken hebben om te vallen, zit een volwaardige verhuur van skimateriaal zo groot als een stadscentrum-Decathlon. Skikleding–deze auteur heeft, niet geheel verrassend, haar eigen spullen–maar skischoenen, latten, stokken, helm (met of zonder camera): binnen een kwartier sta je te trappelen.
Buiten staat een gratis shuttlebus klaar om je naar je resort naar keuze te brengen–Thaiwoo, Wanlong, Yunding, Ruyi (de hipste piste van dit winterseizoen), en nog een paar–want hier heb je keuze, lieve mensen. Dertig minuten later sta je bij een kassaloket om precies die skipas te kopen die je wilt: vier uur voor 30 euro (voor de lichtgewicht), een hele dag voor 50 euro (respectabel) of de volledige 24-uurs ervaring—dag én nachtskiën—voor 60 euro (ongetemd, maar bewonderenswaardig).
Om 10.00 uur schuifel je in de rij voor de stoeltjeslift, sneeuw onder je voeten, de eerste afdaling strekt zich voor je uit als een belofte waar je bovenbeenspieren niet helemaal zeker van zijn dat ze die kunnen waarmaken.
Wat Draag Je Als Je Vanuit 17 Hoeken Gefilmd Wordt
De kleermakerskeuzes van Chinese skiliefhebbers zijn de afgelopen jaren dramatisch geëvolueerd. Weg zijn de logge, huurwaardige skipakken van weleer. In hun plaats: een explosie van kleur, textuur en bewustzijn van merken waar een Milanese catwalk jaloers op zou zijn.
Trending deze winter op platformen als Douyin en RedNote zijn stijlen als ‘colorful mountain (precies wat het is—botsende felle kleuren), ‘dopamine skiwear’ (neon, maar dan emotioneel) en de nieuw opgekomen ‘oldschool revival’ met retro-kleurblokken uit de jaren ’90 die Chinese Gen Z’ers weer cool hebben verklaard.
De ‘dopamine dressing’-trend maakte voor het eerst golven in de Chinese modewereld in de zomer van 2023. De onderliggende theorie is simpel: Door kleurrijke kleding te verkiezen boven saaie opties, kunnen we ons dopamineniveau verhogen en ons gelukkiger voelen. Deze winter is die filosofie, net als een jaar geleden, supernova gegaan. Deze auteur heeft volwassen mensen in volledige regenboogpakken hartstochtelijk horen argumenteren over de psychologische voordelen van felroze. Oké, dat laatste is een klein beetje overdreven.
Hitte Van Eigen Bodem
Maar ze kijken niet automatisch naar internationale merken voor hun ultieme mix-en-match. Er is een coole oogst aan lokale labels die skimode opnieuw uitvinden.
Gevestigde namen als Anta en Li-Ning bieden ontwerpen die traditionele Chinese elementen mengen met een hedendaagse flair: denk aan wolkpatronen op technische jassen, door kalligrafie geïnspireerde graphics op snowboards.
Tegelijkertijd bewijzen binnenlandse rijzende sterren zoals Snow Legend, dat geavanceerde materialen gebruikt voor prestaties bij koude weersomstandigheden, dat eigen kweek kan concurreren met de wereldwijde zwaargewichten. Nieuw dit seizoen is Vector, een lokaal merk opgericht door voormalige pro-snowboarders, dat een cultstatus heeft verworven met zijn minimalistische esthetiek en technische stoffen die wedijveren met Arc’teryx voor de helft van de prijs.
“Het draait allemaal niet om ‘high-end’,” zegt Filipe Porto, een China-gebaseerde Braziliaanse onderzoeker en devote wintersportliefhebber. “Zelfs te midden van de luxe-vibes van Descente, zoals je in Chongli ziet, ontdek je dat veel skigebieden bezaaid zijn met merkwinkels die betaalbaardere opties bieden. Denk aan het Chinese label NOBADAY, of de nieuwe speler op de markt, OVERIDE. Of je nu net begint of voluit pro-modus gaat, je kunt de juiste uitrusting vinden.”
De Nachtdienst: Waar de Echte Economie Ontwaakt
En hier wordt het interessant—en waar het officiële “night economy”-beleid (economische activiteiten tussen 18.00 en 06.00 uur) ophoudt een modewoord te zijn en een zichtbare, besteedbare realiteit wordt.
“Toen ik voor het eerst hoorde over het ‘1,5-dag-ticket’ in het Yunding skigebied, dacht ik dat het een grappig concept was,” zegt Porto. “Maar het bleek een hele coole manier om ’s avonds van het skiën te genieten. De pistes stoppen even om de boel te prepareren, en dan ga je weer verder onder de schijnwerpers.”
Dat ticket is niet zomaar een gemak voor nachtuilen. Het is een bewuste verlenging van de economische dag.
In de grote Chinese skigebieden genereren nachtelijke activiteiten naar schatting zo’n 30 tot 40 procent van de totale dagelijkse omzet, volgens insiders uit de industrie. De rekensom is simpel: daglichturen zijn vast, maar de honger van de consument niet. Door liften tot 22.00 uur te laten draaien, verdubbelen skigebieden in feite hun capaciteit zonder nieuwe pistes aan te leggen.
Maar het skiën zelf is nog maar het begin.
Loop na zonsondergang door een willekeurig skidorp en je ziet de echte motor van de winterse nachteconomie: hotpot-restaurants die om 21.00 uur vol zitten, hun ramen beslagen tegen de kou. Ambachtelijke bierbars met terrasverwarmers en herhalingen van skivideo’s op de buis. Verhuurzaken, 24/7 open zoals die Decathlon-concurrent op Taizicheng Station, die een florerende tweede shift draaien terwijl avondskiërs hun spullen inleveren en ochtendgangers ze alvast ophalen. Spa’s en warmwaterbronnen tot middernacht volgeboekt, voor lichamen die de dag hebben doorgebracht met tegen de sneeuw aan knallen.
De cijfers ondersteunen dit.
Met 26 miljoen skidagen in het seizoen 2024-25 maakt de Chinese skimarkt een spectaculaire groei door. Het 2024-25 China Ski Industry White Paper leverde de officiële telling van hoe vaak mensen afgelopen winter “Ik ga nog één keer” zeiden en het meenden.
Volgens gegevens uit het China Ski Industry Report dat eind 2025 verscheen, kende de Chinese wintersportindustrie een historische start van haar ijs- en sneeuwseizoen 2025-26, met skigebieden die landelijk 35 miljoen bezoeken rapporteerden in de eerste maand alleen, een stijging van 10 procent op jaarbasis.
Nachtelijk skiën groeide in winterseizoen 2024-25 met 67 procent ten opzichte van het jaar ervoor, volgens een eerder industrierapport, met uitgaven per bezoeker die gemiddeld 30 procent hoger lagen dan overdag. Waarom? Omdat nachtelijke skiërs vaker blijven voor diner, drankjes en vaak ook overnachting, waardoor een dagtrip verandert in een verblijf.
Stay tuned voor de cijfers van dit seizoen—die worden keihard en heel, heel interessant.
De Fotografen Slapen Nooit
Over laat openblijven gesproken: Weet je nog die perfecte plaatjes waar iedereen achteraan zit?
Dit is wat er echt fantastisch is aan skiën in veel Chinese resorts—dag of nacht. Je raast tegen 20.00 uur een helling af, schijnwerpers werpen dramatische schaduwen. In plaats van te frunniken met een telefoon, glijd je langs fotografen die op strategische punten zijn gestationeerd, klaar om je op je best te knappen als je de piste af raast.
Je scrollt vervolgens door de “Go Ski”-app, filtert bijvoorbeeld op outfitkleur en koopt je eigen professionele actiefoto’s. De fotografen werken in ploegen; de camera’s blijven klikken tot de laatste lift sluit.
“Selecteer gewoon het resort en een filter, en kijk of een ‘paparazzo’ je heeft gespot. Makkelijk zat!” zegt Porto. “Dit seizoen hebben ze een ‘nachtmodus’-filter toegevoegd dat foto’s onder de schijnwerpers uitlicht—perfect voor die dramatische après-ski socials-post.” Deze auteur is het ermee eens.
Die foto’s zijn niet zomaar souvenirs. Het is door gebruikers gegenereerde inhoud, vrijelijk gedeeld op platformen, die meer mensen naar de pistes drijft, het bereik van het seizoen vergroot en een eindeloze feedbackloop van verlangen creëert.
De Bottom Line
Dit is geen toeval. Dit is ontworpen.
China’s nachteconomiebeleid, voor het eerst geformuleerd in 2019 en sindsdien verfijnd, moedigt expliciet langere openingstijden aan, een gediversifieerd nachtelijk aanbod en de infrastructuur om dat te ondersteunen. De winter is de perfecte stresstest: als je mensen na zonsondergang aan het uitgeven kunt houden bij temperaturen onder nul, kun je ze overal aan het uitgeven houden.
Dus, terwijl we door de piek van de winter glijden–nu, op dit moment, met nog maanden sneeuw in het verschiet–is één ding duidelijk:
China heeft wintersport niet alleen omarmd. Het heeft het gemonetariseerd, 24/7, in de kou en met aanzienlijke stijl.
En nu, als je me wilt excuseren, de Chinees Nieuwjaarsvakantie is hier (16-23 februari) en ik heb een gondel om 19.00 uur te halen–uitgedost in knal oranje.
De auteur is een in Beijing woonachtige Nederlandse Sinologe en journaliste die China verkent door de lens van mode en stedelijke cultuur. Ze werkt als editorial consultant bij China’s enige Engelstalige nieuwsweekly Beijing Review, waar ze schrijft, redigeert en videoseries presenteert, en runt daarnaast haar eigen website: Chinatemper.com
